Би Монголын нийгмийн дийлэнх хувийг бүрдүүлж буй дундаж амьдралтай иргэдийн нэг. Ажлын таван өдөр борви бохисхийлгүй ажиллаж, амралтын хоёр өдрийг гэр бүлдээ зарцуулдаг жирийн л олон мянган гэр бүлийн нэг нь манайх. Мэдээж амралтын хоёр өдрөө гэр бүлдээ зарцуулахын тулд хааяа гадуур хооллох, кино үзвэр үзэх зэргээр аль болох цагийг зөв боловсон өнгөрүүлэх хэрэг гарна. Тэр болгонд зорьж очдог газар маань ч гарын таван хуруунд багтахаар цөөхөн. Баячуудын зиндаанд хүрэхгүй хойно нийслэлийнхээ дундаж үнэтэй ресторан, хоолны газраар гэр бүлээрээ үйлчлүүлэхийг хүсдэг ч харамсалтай нь манай нийслэлд гэр бүлийн ресторан миний мэдэхээр маш цөөхөн байх юм.

Солонгос, Япон, Энэтхэг зэрэг рестораны тухай ярих ч хэрэггүй. Тэнд хүүхэд идчихээр хоол бараг л байхгүй учраас монгол хоолтой ресторанаа сонгож хооллохыг чухалчилдаг юм. Гэтэл тэнд хүүхдэд зориулсан хоолны цэс бараг л алга. Хаа нэгхэн сүлжээ ресторанд хүүхдийн хоолны цэс харагддаг ч тэр нь шаржигнуур тахиа, тефтель, бантан гэх мэт тун цөөхөн хоолны сонголттой. Мэдээж таваас дээш насны хүүхэд бол энэ хоолыг идчихэж болно.

Гэтэл хоёроос доош настай хүүхэдтэй гэр бүлийн тухайд гэртээ хүүхэддээ хоол хийж өгөх, эс бөгөөс томчуудын хоолны цэснээс аль нэгийг нь сонгож, бантан зэргээр аргалахаас өөр аргагүй байдгийг өөрийн биеэр мэдэрсэн учраас бичиж сууна. Миний үеийн залуу гэр бүлүүдэд энэ асуудал нийтлэг байдаг биз. Монголын нийгмийн талаас илүү хувь нь залуучууд.

Тэд бүгд л гэр бүл зохиочихсон, 0-2 насны хүүхдүүдтэй. Томчуудын иддэг хоол, эсвэл багачуудын дурладаг шаржигнуур тахиа зэргийг идэх болоогүй насны хүүхэдтэй гэр бүлүүд хангалттай олон бий. 0-2 насныхан бантан, каш, ногооны нухаш, шөл зэргийг л арайхийн иддэг. Суух сандал ч тэдэнд тусдаа зориулагдсан байх учиртай.

Гэтэл энэ бүхнийг бүрдүүлсэн газар манайд гарын таван хуруунд л багтахаар цөөхөн байдгийг хөндөж бичихийг хүссэн хэрэг. Бүрдүүлсэн газрууд нь ч хангалттай биш. Хүүхдийн суух сандал ганц нэгхэн байвал их юм. Хоолны цэсэндээ хүүхдийг мартаж орхисон тэдэнтэй суух сандлын талаар маргах нь илүүц биз. Ерөөс чөлөөт цагаа гадуур гарч өнгөрөөхийг хүсвэл хүүхдээ орхих сонголт л эцэг эхчүүдийн өмнө хүссэн ч эс хүссэн ч тулгарч байна.

Тэр ч байтугай Монголдоо ганцхан байгаа хүүхдийн тоглоомын төв нь үүдэндээ түргэн хоолны цэг ажиллуулж байгааг худлаа гэж хэлэхгүй биз ээ. Үндэсний соёл амралтын хүрээлэнд очсон эцэг, эхчүүд хүүхдээ өлсгөхгүйн тулд бургер авч өгөхөөс өөр сонголтгүй болдог. Үндэсний цэцэрлэгт хүрээлэнд үйл ажиллагаа явуулж буй газруудад ч хүүхэд идчихээр хоол байхгүй.

Дандаа түргэн хоол. Хэдэн ч удаа хэрэглэсэн нь үл мэдэгдэх тосонд хайрсан хуушуур, шарсан зайдас, бургер гэх мэтээр хоолны цэс нь дуусна. Хүүхдэд зориулсан хоолтой, тоглоомын төвтэй ганц газар нь KFC. Тахиа л болохоос мөн л түргэн хоолны сүлжээ гэхэд хэтийдэхгүй.

Энэ мэтээр манай нийгэмд хүүхэд үндсэндээ орхигдчихсон. Хүүхэд залуусын амарч аялах газар байтугай, аятайхан идчих хоол ч байхгүй байгаа нь нийтлэг төрх гэхээс өөр яалтай. Уг нь Монгол Улс хөгжиж буй орнуудын жишигтэй хөл нийлүүлэн алхаж буйгаа сайрхан ярьдаг. Шөнийн гэрэлт гудамж хүртэл байгуулж залууст ээлтэй хот гэдгээ батлахыг хүсдэг. Гэтэл байшин болгоны буланд байрлах ресторан, зоогийн газрууд нь багачуудыг хүний тооноос хасчихаад сууж байна.

Мэдээж хэн нэг байцаагч очоод танайх хүүхдийн хоол хий, суух сандал тавь гэж тулган шаардах боломжгүй. Тийм хууль ч байхгүй биз. Гэхдээ мэдрэмжтэй, үйлчлүүлэгч татахыг хичээдэг газрууд хүүхдийн хоолны цэс, суух сандал гаргаж тавиад манайх гэр бүлийн ресторан хэмээн сурталчилгаа хийвэл мөн ч их ашиг олох байх даа. Суух сандал нь биш юм гэхэд ногооны зутан, каш зэрэг хэдхэн хоолыг цэсэндээ нэмчихэд буруудах зүйл байхгүй шүү дээ.